00 Hannes un Klaas seggt „Moin“

00 Hark un Boye seggt „Moin“

Op Amrum is jüst nix loos. Nu in’n Haarvst gift nich veel Gäste un blots en paar löppt noch buten in’t Watt rüm.
De Sünn schient, en sachtenWind weiht un'n beten Saltwater schwappt över de Kant un wöhlt den Mulm op.
Twee Pierwörms leven buten in’t Watt mang dusende annere, de freit dat so richtig.

„Us geiht dat goot,“ seggt Hark, de fuul ut den Ingang utsin Wahnröhr kiekt.
„Us geiht dat bannig goot!“ antert Boye, de jüst an een Alge nuckelt.
„Du schusst nich met full Muul snacken!“ mahnt Hark.
„Och, du …“ Boye lööt sik nich de Luun verdarven.

Vun över her kummt Lüüd. Liek op de beiden to, as wüssten se, woans Hark un Boye wahnt.
Se kaamt jümmers neger un de beiden seht, dat dat en groten Mann mit en brunen Hoot un en lütten Jung is.

„Laat uns gau in unse Wahnung trüch krabbeln, denn süht se uns nich,“ meehnt Boye.
Un wech sünd se, kruupen deep hendaal in jer Rör. Un tööft.

Dat blifft still un na en Tiet kiekt se ut ehr Huusdöör.

O Schreck, de Mann hett sik to jem henhuckt. Een grot Gesicht met een griesen Bort is liek över jem un kiekt se fründlich an.
De Pierwörm wulln fix wedder affsusen, man dor snackt de grote Minsch to jem:

„Moin, Hark un Boye. Ik bün Volkert. Blangen mi steiht Sönke.
Dor achtern in Wittdün in dat groot root Huus wahnt wi, wullen mal nakieken, wo jem dat geiht.“

„Wonehm kennst du us“, fraagt Boye. Vondaag is he de Mutmaker, aver en beten bang is he doch.
„Dat is een lang Vertellen,“ seggt de Mann, „avers dat fung dormit an, dat Sönke un ik jem uutdacht hebbt, as ik em Gode-Nacht-Geschichten vertellt heff.
Sönke much een Vertellen över Pierwörms hören un har ok glieks Namen för jem beide.

„Dat kann doch gaar nich wesen“, överleggt Hark, „we sünd doch hier! Süh, ik kann Boye doch eenfach so anstötten.“
„Dat is wohr, jem beide sünt Pierwörms. Man die wohren Pierwörms köönt nich snacken, hefft kene Namens un wulln nich as jem Aventüren beleven,“
seggt de Mann, de Volkert heet, „dat allens heff ik jem bibröcht. Gefallt jem dat so?“

„Oh, ja,“ roopen de beiden tosoomen, „dat mutt ja langwielig wesen, wenn een dat all nich kann.
Wi hebbt so lang nix bileevt. Machst du us woll een Aventüer utdenken?“

Denn laat us man anfangen!

Ganz wiet buuten, wo wi Minschen bloot ganz selten henkamen, leevt twee Wattwörms. Mancheen nöömt de ok Pierworms.
De öllere heet Hark un sin lütt broder heet Boye.
Un so geith dat wieder:

Se hebbt veele Frünnen:

„Ida“, de Butt … vergraaft sik gern in’n Sand,
„Emma“, de Mööv … flücht överall hen,
„Knieper“, de Dwarslöper … hett nix as Untöch in’n Kopp,
„Schnapp“, de Mööimoors … mach an' leevsten mit Frünnen tohoop wesen,
„Klapps“, de Miesmussel … het oftiens temlich slecht Luun,
„Een“, „Twee“, „Dree“, de Pooren … jümmers in’ne Gang,
“Glitsch”, de Füürquabb … Eer mach keeneen in de Nägde hebben,

Un veele annere Inwahners off dat Wattenmeer.

Hark un Boye bileeven met jemmse Frünnen veel opregende Aventüren un hefft veel Spoß tohoop.

*) Pierwörm = Wattwörm, Butt = Scholle, Dwarslöper = Taschenkrebs, Mööimoors = Einsiedlerkrebs,
Miesmussel = Miesmuschel, Pooren = Krabben, Füürquabb = Feuerqualle